شاعر در این متن از آرزوهای خود و احساس اسارت در قفس زندگی سخن می‌گوید. او از خداوند طلب رهایی و بخشش می‌کند و خود را مانند بلبلی در قفس خاکی می‌داند که به آب و دانه محتاج است. شاعر همچنین از ناتوانی خود در بیان احساساتش به زبان شعر و ترانه می‌گوید و از درد و اندوه درونش سخن می‌راند. در پایان، او از خداوند می‌خواهد که دعاگوی او باشد و به نشانه‌ی بندگی، خطی بر رکاب خانه بنویسد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۵۲ - کرم پناها! گشتم اسیر آرزویی
خلاص من همه بر جود بی کرانه نویس
منم درین قفص خاک عندلیب ثنات
قلم بخواه و مرا وجه آب و دانه نویس
سخن به صدر تو کمتر نوشته ام زیراک
نگفت کس که سوی عنصری ترانه نویس
دلم خزانه اندوه باد اگر گویم
که التماس دعاگوی بر خزانه نویس
ز بهر من که شدم پای بوس تو چو رکاب
به دست خویش خطی بر رکابخانه نویس
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
