این متن بخشی از مقدمه‌ای است که نویسنده در پایان نگارش یک کتاب تاریخی بیان می‌کند. او اشاره می‌کند که این کتاب پس از هزار و سیصد و سیزده سال از هجرت نوشته شده و یک ماه برای تکمیل آن زمان صرف کرده است. نویسنده تأکید می‌کند که هدفش تاریخنگاری بوده نه شاعری، و از فردوسی نیز یاد کرده است. او همچنین اشاره می‌کند که در حین نوشتن این کتاب در زندان بوده است.
متن دارای مفاهیم تاریخی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شرایط زندان و مفاهیم عمیق ادبی نیازمند سطحی از بلوغ فکری است که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد وجود دارد.
بخش ۱۰۴ - خاتمه و تاریخ اتمام کتاب
بنامیدمش نامه ی باستان ۱
زتاریخ هجرت ز بعد هزار
یکی سیصد و سیزده برشمار ۲
زشعبان گذشته همی روز ده
مطابق به آغاز اسپندمه ۳
که پایان شد این نامبردار گنج
به یک ماه بردم درین کار رنج ۴
سپاسم زیزدان پیروزگر
که این نامه ی نامی آمد به سر ۵
غرض بود تاریخ، نی شاعری
که طبع من از شعر باشد عری ۶
به ویژه که بودم به بند اندرون
چه لطف آید از طبع بندی برون ۷
درین نامه از هر دری گفته شد
گهرهای معنی بسی سفته شد ۸
زگفتار فردوسی پاکزاد
بسی کرده ام اندرین نامه یاد ۹
نبد اندرین ره مرا توشه ای
هم از خرمن او بدم خوشه ای ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
