غزل ۵۰۴ - تا بر رخ تو نظر فکندم

تا بر رخ تو نظر فکندم
بنیاد وجود برفکندم ۱

مرغی بودم به دست سلطان
از دست تو بال و پر فکندم ۲

هرچیز که داشتم تر و خشک
از اشک به آب در فکندم ۳

دل سوخته بر بلا نهادم
جان شیفته برخطر فکندم ۴

تا خاک در تو تاج کردم
بر خاک تو تاج در فکندم ۵

تا ناوک غمزهٔ تو دیدم
از ناوک تو سپر فکندم ۶

خود را چو قلم ز عشق خطت
هر روز هزار سر فکندم ۷

تا من سخن رخ تو گفتم
بس تاب که در قمر فکندم ۸

تا من صفت لب تو کردم
بس سوز که در شکر فکندم ۹

بی خوشهٔ زلفت آتشی صعب
در خرمن خشک و تر فکندم ۱۰

از حلقهٔ آسمان قمر را
بی چهرهٔ تو به در فکندم ۱۱

همتای تو در جهان ندیدم
چندان که همی نظر فکندم ۱۲

با چهره و با سرشک عطار
عمری است که سیم و زر فکندم ۱۳