غزل ۴۹۸ - ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم

ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم
خون دلم بخوردی و در خورد جان شدم ۱

چون کرم‌پیله، عشق تنیدم به خویش بر
چون پرده راست گشت من اندر میان شدم ۲

دیگر که داندم چو من از خود برآمدم
دیگر که بیندم چو من از خود نهان شدم ۳

چون در دل آمدم آنچه زبان لال گشت از آن
در خامشی و صبر چنین بی زبان شدم ۴

مرده چگونه بر سر دریا فتد ز قعر
من در میان آتش عشقت چنان شدم ۵

مرغی بدم ز عالم غیبی برآمده
عمری به سر بگشتم و با آشیان شدم ۶

چون بر نتافت هر دو جهان بار جان من
بیرون ز هر دو در حرم جاودان شدم ۷

عطار چند گویی ازین گفت توبه کن
نه توبه چون کنم که کنون کامران شدم ۸