غزل ۴۷۷ - تو بلندی عظیم و من پستم

تو بلندی عظیم و من پستم
چکنم تا به تو رسد دستم ۱

تا که سر زیر پای تو ننهم
نرسم بر چنان که خود هستم ۲

تا چنین هستیی حجابم بود
آن ز من بود رخت بربستم ۳

چون ز هستی خویش نیست شدم
لاجرم یا نه نیست یا هستم ۴

گرچه وصل تو نیست یک نفسم
اشتیاق تو هست پیوستم ۵

خود تو دانی کز اشتیاق تو بود
در دو عالم به هرچه پیوستم ۶

دوش عشقت درآمد از در دل
من ز غیرت ز پای ننشستم ۷

گفت بنشین و جام و جم در ده
تا ز جام جمت کنی مستم ۸

گفتمش جام جام به دستم بود
طفل بودم ز جهل بشکستم ۹

گفت اگر جام جم شکست تورا
دیگری به از آنت بفرستم ۱۰

سخت درمانده بودم و عاجز
چون شنیدم من این سخن رستم ۱۱

آفتابی برآمد از جانم
من ز هر دو جهان برون جستم ۱۲

از بلندی که جان من بر شد
عرش و کرسی به جمله شد پستم ۱۳

چون شوم من ورای هر دو جهان
ماه و ماهی فتاد در شستم ۱۴

عمر عطار شد هزاران قرن
چند گویی ز پنجه و شستم ۱۵