خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و درد فراق سخن می‌گوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند گل سرخ و خون جگر، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند و از بی‌تفاوتی معشوق شکایت دارد.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'خون جگر' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۹ - ای روی تو سرخ چون گل شفتالود
ای روی تو سرخ چون گل شفتالود
از دیده ما خون جگر را پالود ۱
خونم چو کرا نمی کند دستش را
آخر ز چه روی دست را می آلود ۲
از دیده ما خون جگر را پالود ۱
خونم چو کرا نمی کند دستش را
آخر ز چه روی دست را می آلود ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - بر درد دلم طبیب ار آگاه شود
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - تا چرخ دگر روی به کار که نهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
