غزل ۴۳۷ - ترسا بچهٔ شکر لبم دوش

ترسا بچهٔ شکر لبم دوش
صد حلقهٔ زلف در بناگوش ۱

صد پیر قوی به حلقه می‌داشت
زان حلقهٔ زلف حلقه در گوش ۲

آمد بر من شراب در دست
گفتا که به یاد من کن این نوش ۳

در پرده اگر حریف مایی
چون می‌نوشی خموش و مخروش ۴

زیرا که دلی نگشت گویا
تا مرد زبان نکرد خاموش ۵

دل چون بشنود این سخن زود
ناخورده شراب گشت مدهوش ۶

چون بستدم آن شراب و خوردم
در سینهٔ من فتاد صد جوش ۷

دادم همه نام و ننگ بر باد
کردم همه نیک و بد فراموش ۸

از دست بشد مرا دل و جان
وز پای درآمدم تن و توش ۹

یک قطره از آن شراب مشکل
آورد دو عالمم در آغوش ۱۰

یک ذره سواد فقر در تافت
شد هر دو جهان از آن سیه‌پوش ۱۱

جانم ز سر دو کون برخاست
در شیوهٔ فقر شد وفا کوش ۱۲

هر که بخرد به جان و دل فقر
بر جان و دلش دو کون بفروش ۱۳

ور دین تو نیست دین عطار
کفر آیدت این حدیث منیوش ۱۴