غزل ۴۳۴ - ای ز عشقت این دل دیوانه خوش

ای ز عشقت این دل دیوانه خوش
جان و دردت هر دو در یک خانه خوش ۱

گر وصال است از تو قسمم گر فراق
هست هر دو بر من دیوانه خوش ۲

من چنان در عشق غرقم کز توام
هم غرامت هست و هم شکرانه خوش ۳

دل بسی افسانهٔ وصل تو گفت
تا که شد در خواب ازین افسانه خوش ۴

گر تو ای دل عاشقی پروانه‌وار
از سر جان درگذر مردانه خوش ۵

نه که جان درباختن کار تو نیست
جان فشاندن هست از پروانه خوش ۶

قرب سلطان جوی و پروانه مجوی
روستایی باشد از پروانه خوش ۷

گر تو مرد آشنایی چون شوی
از شرابی همچو آن بیگانه خوش ۸

هر که صد دریا ندارد حوصله
تا ابد گردد به یک پیمانه خوش ۹

مرد این ره آن زمانی کز دو کون
مفلسی باشی درین ویرانه خوش ۱۰

تو از آن مرغان مدان عطار را
کز دو عالم آیدش یک دانه خوش ۱۱