خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این شعر، شاعر صحنه‌ای از طبیعت را توصیف می‌کند که در آن سوسن آزاد با قامتی بلند چمن را می‌آراید. رخسار سوسن مانند لاله سرخ است و شاعر با دیدن آن، به یاد آتش سوخته‌ای می‌افتد که روشن کردن دوباره‌اش درست نیست.
این شعر دارای مفاهیم نمادین و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند 'سوخته خرمن' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷ - صبحی به چمن سوسن آزاد بخاست
صبحی به چمن سوسن آزاد بخاست
وز قامت خود صحن چمن می آراست ۱
رخسار چو لاله اش بدیدم گفتم
در سوخته خرمن زدن آتش نه رواست ۲
وز قامت خود صحن چمن می آراست ۱
رخسار چو لاله اش بدیدم گفتم
در سوخته خرمن زدن آتش نه رواست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - رفتم به چمن که گل به جوش آمده است
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - از روشنی روی تو مه در کم و کاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
