شماره ۱۳۶۸ - جانا چه باشد ار نظری سوی ما کنی

جانا چه باشد ار نظری سوی ما کنی
امّید خسته ای ز وصالت دوا کنی ۱

تا بر شب وصال تو امّید بسته ام
جانا تو میل هجر بگو تا چرا کنی ۲

هستی تو پادشاه ملاحت چه کم شود
از روی لطف گر نظری بر گدا کنی ۳

بسیار وعده ای به وفا کرده ای کنون
واجب بود که وعده خود را وفا کنی ۴

یک دم به وصل خویش دو دست دلم بگیر
کز پا درآمدیم تو تا کی جفا کنی ۵

جانا طبیب درد دل عاشقان تویی
از لعل لب مگر دل ما را دوا کنی ۶