این شعر عاشقانه و عارفانه، بیانگر عشق و ستایش شاعر به معشوق است. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و او را با عناصر طبیعی و اساطیری مانند آفتاب، ماه، و خضر مقایسه میکند. همچنین، شاعر از تأثیرات عمیق عشق و حضور معشوق بر زندگی خود سخن میگوید.
این متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
غزل ۴۲۵ - اگر دلم ببرد یار دلبری رسدش
وگر بپروردم بندهپروری رسدش ۱
ز بس که من سر او دارم از قدم تا فرق
گرم چو شمع بسوزد به سرسری رسدش ۲
سفید کاری صبح رخش جهان بگرفت
چو شب به طره طلسم سیهگری رسدش ۳
چو آفتاب رخش نور بخش اسلام است
اگر ز زلف نهد رسم کافری رسدش ۴
چو پشت لشکر حسن است روی صف شکنش
اگر به عمد کند قصد لشکری رسدش ۵
بدید بیخبری روی او و گفت امروز
به حکم با مه گردون برابری رسدش ۶
صد آفتاب مرا روشن است کین ساعت
نطاق بسته چو جوزا به چاکری رسدش ۷
چو هست چشمهٔ حیوان زکاتخواه لبش
اگر قیام کند در سکندری رسدش ۸
سکندری چه بود با لب چو آب حیات
که گر چو خضر رود در پیمبری رسدش ۹
فرید چون ز لب لعل او سخن گوید
نثار در و گهر در سخنوری رسدش ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.