شماره ۱۳۴۰ - من ندیدم به جهان همچو دو زلفت شامی

من ندیدم به جهان همچو دو زلفت شامی
کیست آنکس که بدید از لب لعلت کامی ۱

بر من و حال دلم هیچ ترحّم نکنی
کز فراق رخت ای دوست گذشت ایامی ۲

نام تو ورد زبانست مرا ای دل و جان
نیستم پیش تو اسمی بجز از بدنامی ۳

جگرم سوخت ز تاب رخ همچون آتش
لیک چون خود به جهان هیچ ندیدم خامی ۴

من ز خمخانه هستی نکنم مستی هیچ
مگر از باده وصل تو بنوشم جامی ۵

نیست مشهور به عالم چو تو دانی که منم
مرغ زیرک که درافتاد بتا در دامی ۶

درد بر درد بگو چند نهی بر دل من
هیچ فکری نکنی باز ز درد آشامی ۷