خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، بیانگر درد و رنج عاشق از دوری معشوق و جفاهای اوست. شاعر از معشوق می‌پرسد که چرا روی از او پنهان کرده و چرا با وجود نور وجودش، همچنان به او جفا می‌کند. همچنین، از معشوق می‌خواهد که بر سر او گذری کند و به درد دلش پاسخ دهد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
شماره ۱۲۹۵ - چون چشم بد از روی خودم دور چه داری
چون چشم بد از روی خودم دور چه داری
روی از من دل سوخته مستور چه داری ۱
خورشید جهانتاب بگو راست چو قدش
کز پرتو روی بت من نور چه داری ۲
چون نیش جفا می زنیم دم به دم ای جان
مرهم تو ز ریش دل من دور چه داری ۳
چشم تو که آموخت به مستی گه و بی گه
از نرگس شهلاش تو مخمور چه داری ۴
رنجور فراقم گذری بر سر ما کن
آخر تو جواب من رنجور چه داری ۵
روی از من دل سوخته مستور چه داری ۱
خورشید جهانتاب بگو راست چو قدش
کز پرتو روی بت من نور چه داری ۲
چون نیش جفا می زنیم دم به دم ای جان
مرهم تو ز ریش دل من دور چه داری ۳
چشم تو که آموخت به مستی گه و بی گه
از نرگس شهلاش تو مخمور چه داری ۴
رنجور فراقم گذری بر سر ما کن
آخر تو جواب من رنجور چه داری ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۹۴ - صبا بازآ که درمانم تو داری
گوهر بعدی:شماره ۱۲۹۶ - ای دل به سر کویش رو گر هوسی داری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
