شاعر در این شعر از درد فراق و عشق به معشوق سخن می‌گوید. او از نگاه مهربان معشوق و رعایت حالش می‌خواهد و بیان می‌کند که عمری است چشم به راه اوست. شاعر از بی‌توجهی معشوق گلایه دارد و می‌گوید دلش به سخت‌دلی معشوق نفوذ نکرده است. او عشق را فراتر از عقل می‌داند و از معشوق می‌خواهد که به سخنان بدگویان توجه نکند. شاعر با وجود بی‌گناهی، حاضر به فداکاری است و از معشوق می‌خواهد که به او پناه دهد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۱۲۶۹ - دارم به لطف عام تو چشم عنایتی
بنگر به حال زارم و فرما رعایتی ۱
عمریست تا دو چشم امیدم به راه تست
تا بشنوی به گوش خود از من حکایتی ۲
درد فراق را چه دهم شرح در غمت
گویی که از عذاب جحیمست آیتی ۳
گویند دل به دل رود ای دوست چون بریم
آخر نکرد در دل سختت سرایتی ۴
گفتم مگر به عقل کناره کنم ز عشق
با عشق دوست عقل ندارد کفایتی ۵
جانا تو قول دشمن بدگو مکن قبول
گر کرده اند از من مسکین روایتی ۶
جرمی نکرده ایم ولی با وجود آن
جان می دهیم قبول کنی ار حمایتی ۷
بازآ که دیده در غم هجرت به جان رسید
مشتاق روی تست دل من به غایتی ۸
کز سر خبر ندارد و از جان شده ملول
آری مگر ز غیب ببخشد هدایتی ۹
ملک دلم خراب شد از ماجرای غم
سلطان عشق دوست برافراخت رایتی ۱۰
ما را پناه بر در تست ای جهان پناه
فرما نظر به حالم و می کن حمایتی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
