شماره ۱۲۵۸ - مرغ دلم به زلف تو تا ساخت خانه ای

مرغ دلم به زلف تو تا ساخت خانه ای
یکباره کرد از من مسکین کرانه ای ۱

مرغ از برای دانه فتد در کمند شوق
زلفش کمند دل شد و آن خال دانه ای ۲

دل بستد از دو دستم و در پای غم فکند
می خواست گوئیا بت بدخو بهانه ای ۳

ای دوستان فراق بت گلعذار من
کردم ز خون دل به رخ جان نشانه ای ۴

گه سنگ بوسدش کف پا گاه شانه زلف
مسکین منم که کمترم از سنگ و شانه ای ۵

وصف جمال و قامت او نیست حدّ ما
هست او میان مجمع خوبان یگانه ای ۶

نرگس صفت دو چشم تو مخمور خوش بود
در پا فتاد عیش چو تیر نشانه ای ۷

از آتشی که از رخ خوب تو در دلست
هر دم زنند غایت شوقت زبانه ای ۸

عشقی که با رخ تو مرا هست در جهان
باشد حدیث خسرو و شیرین فسانه ای ۹