شماره ۱۲۵۰ - آن چه زلفست آن که باز از قهر تابش داده ای

آن چه زلفست آن که باز از قهر تابش داده ای
وآن چه نرگسهای مستست آن که خوابش داده ای ۱

این چه پیکانست بر جانم بگو زان غمزه ها
گوئیا از بی وفایی زهر نابش داده ای ۲

دیده بگشادم که تا بینم جمال آفتاب
ای دو چشم من چرا بر رخ نقابش داده ای ۳

زان لب چو نوش دارو هر دو چشم پرخمار
از دل مجروح من گویی کبابش داده ای ۴

چشم خون خوارت بسی خوردست خوناب جگر
نیک سرمستست دل زان لب شرابش داده ای ۵

آن نهال قامتش را بین چو سرو بوستان
ای دل مسکین مگر از دیده آبش داده ای ۶

دل به چشم جان سؤال از روز وصلت کرده بود
گفته ای لالا و از ابرو جوابش داده ای ۷

ای طبیب من ز لعلت بوسه ای می خواست دل
در جهان وز خون دل دردم جوابش داده ای ۸

شهد وصلت چون شود بیرون به کام دل که تو
شربتی شیرین تو از لعل مذابش داده ای ۹