این شعر عاشقانه از عطار بیانگر درد و رنج عشق نافرجام است. شاعر از عشق به معشوق سخن میگوید و از سوختن در آتش فراق و آرزوی وصال شکایت میکند. او از معشوق میخواهد که بیش از این او را نیازارد و به وصالش امیدوارش کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۱۲ - جان ز مشک زلف دلم چون جگر مسوز
با من بساز و جانم ازین بیشتر مسوز ۱
هر روز تا به شب چو ز عشق تو سوختم
هر شب چو شمع زار مرا تا سحر مسوز ۲
مرغ توام به دست خودم دانهای فرست
زین بیش در هوای خودم بال و پر مسوز ۳
چون آرزوی وصل توام خشک و تر بسوخت
در آتش فراق، خودم خشک و تر مسوز ۴
چون دل ببردی و جگر من بسوختی
با دل بساز و بیش ازینم جگر مسوز ۵
یکبارگی چو میبنسوزی مرا تمام
هر روزم از فراق به نوعی دگر مسوز ۶
جانم که زآرزوی لبت همچو شمع سوخت
چون عود بیمشاهدهٔ آن شکر مسوز ۷
عطار را اگر نظری بر تو اوفتد
این نیست ور بود نظرش در بصر مسوز ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.