شماره ۱۲۰۳ - آمد دل ضعیف من اندر پناه تو

آمد دل ضعیف من اندر پناه تو
کرد او وطن به سایه زلف سیاه تو ۱

هم در پناه زلف تو باد انتقام او
یارب به سرّ سینه مردان راه تو ۲

آخر نظر به حال من مستمند کن
کز جان و دل منم به جهان نیکخواه تو ۳

گر بر کنار مردم چشمم گذر کنی
باشد در آب دیده ی مردم شناه تو ۴

دل گفت با دو دیده تو رفتی به خون من
بر خود نمی توان که ببندم گناه تو ۵

ور نیست باورت که تو با من چه کرده ای
باشد سرشک چهره ی زردم گواه تو ۶

ای دل ز آه و ناله ی بی حاصلت چه سود
در وی اثر نمی کند این سوز و آه تو ۷