شاعر در این متن از درد فراق و عشق نافرجام خود می‌گوید. او از معشوق می‌خواهد که روی خود را از او پنهان نکند، زیرا دوری او باعث ناراحتی و بی‌قراری شاعر شده است. شاعر از دست دادن آرامش، صبر و عقل خود را به پای معشوق می‌گذارد و از او می‌خواهد که به یاد او باشد. او همچنین از مقایسه عشق خود با داستان‌های عاشقانه معروف مانند خسرو و شیرین یاد می‌کند و بیان می‌کند که عشق او از این داستان‌ها گذر کرده است. در نهایت، شاعر از ناتوانی و ضعف خود در هجران معشوق می‌گوید و از اینکه هیچ بهره‌ای از شادی وصال ندارد، اظهار ناراحتی می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است برای سنین پایین دشوار باشد.
شماره ۱۱۸۱ - مکن تو روی چو خورشید خود نهان از من
که در فراق برآمد دو صد فغان از من ۱
روان به پای تو کردم دلی که بود مرا
قرار و صبر و خرد بستدی روان از من ۲
چو سرو ناز اگر سوی باغ بخرامی
به جای زر به نثار قدت روان از من ۳
صبا برو بر یار شکسته پیمانم
بپرس دلبر ما را به صد زبان از من ۴
پس از سلام و تحیت چو بی شمار دهی
بگو بگوی خدا را به دلستان از من ۵
که رفت تا تو برفتی قرار از دل ما
چراست آن رخ زیبا چنین نهان از من ۶
گذشت عشق من و تو ز خسرو و شیرین
از آن زنند به هر کوچه داستان از من ۷
به هجر روی تو بس ناتوان و مسکینم
ببرد عشق رخت طاقت و توان از من ۸
چو نیست هیچ نصیبم ز شادی شب وصل
ملول من ز جهان در غم و جهان از من ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
