خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر عرفانی و اخلاقی از حافظ، مخاطب را به ترک گناه، توکل به خدا، و جستجوی عشق الهی دعوت می‌کند. شاعر از دردهای روحی و نیاز به رحمت الهی سخن می‌گوید و توصیه می‌کند که به جای دل‌بستگی به دنیا، به فضل خداوند تکیه کنند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی این شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد، اما نوجوانان و بزرگسالان می‌توانند از معانی آن بهره‌مند شوند.
شماره ۱۱۶۶ - دل سرگشته ی حیران برو ترک مناهی کن
دل سرگشته ی حیران برو ترک مناهی کن
بیا بر مسند جانم نشین و پادشاهی کن ۱
اگر خواهی گناهت را که پوشد پرده عفوی
سرشک دیده همچون خون و رنگ روی کاهی کن ۲
اگر دُرّ وصالش را تو جویایی چو غوّاصان
به دریای غم عشقش برو غوطه چو ماهی کن ۳
اگر شرح غم دل را نویسی پیش دلداران
مدد از دیده می باید قلم را در سیاهی کن ۴
منم طفل بشیر غم ز کنعان گشته سرگردان
خداوندا به فضل خود نظر بر بی گناهی کن ۵
بسی گفتم مده خود را به صورتهای بی معنی
ز پیش ما برو ای دل تو دانی هر چه خواهی کن ۶
دل پر درد بی درمان برو در گوشه ای بنشین
مخور غم در جهان و تکیه بر لطف الهی کن ۷
بیا بر مسند جانم نشین و پادشاهی کن ۱
اگر خواهی گناهت را که پوشد پرده عفوی
سرشک دیده همچون خون و رنگ روی کاهی کن ۲
اگر دُرّ وصالش را تو جویایی چو غوّاصان
به دریای غم عشقش برو غوطه چو ماهی کن ۳
اگر شرح غم دل را نویسی پیش دلداران
مدد از دیده می باید قلم را در سیاهی کن ۴
منم طفل بشیر غم ز کنعان گشته سرگردان
خداوندا به فضل خود نظر بر بی گناهی کن ۵
بسی گفتم مده خود را به صورتهای بی معنی
ز پیش ما برو ای دل تو دانی هر چه خواهی کن ۶
دل پر درد بی درمان برو در گوشه ای بنشین
مخور غم در جهان و تکیه بر لطف الهی کن ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۶۵ - ای سرو سهی قد به سوی ما گذری کن
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶۷ - به دل گفتم برو شست دو زلفش را پناهی کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
