شماره ۱۱۳۷ - دلم بگرفت از تنها نشستن

دلم بگرفت از تنها نشستن
دمادم رخ به خون دیده شستن ۱

روا داری تو مرغ جان ما را
به زاری بال و پر درهم شکستن ۲

طریق عهد با یاران یکدل
ببستن باز بی جرمی گسستن ۳

نهادن بر ره زاغان گل وصل
دل بلبل به خار هجر خستن ۴

نیارد جز پریشانی و سودا
دل اندر زلف و خال یار بستن ۵

ز شادی سر به گردون برفرازم
اگر دستم دهد زین غصّه رستن ۶

جهان شد بر بلای عشق خرسند
که مشکل باشد از بند تو جستن ۷