شماره ۱۱۳۵ - شبی چو زلف سیاهت دراز و بی پایان

شبی چو زلف سیاهت دراز و بی پایان
سودا مهر رخ خوب تو در آن پنهان ۱

دمید صبح سعادت ز مطلع امّید
بیاض روی چو خورشید یار داد نشان ۲

به پیش مهر رخش همچو ذرّه ای بودم
ربودم و به فلک برد مهر او ز جهان ۳

بیا و گرنه دل من ز غم به جان آید
که صبر از رخت ای دوست بیش ازین نتوان ۴

به وصل خود بنوازم شبی که می دانی
به جان رسید مرا دل ز شدّت هجران ۵

بهر طریق که کردم نصیحت دل خویش
چه چاره چون که دل من نمی برد فرمان ۶

تویی طبیب دل من به غور دردش رس
که نیستش بجز از روز وصل تو درمان ۷