شماره ۱۱۲۹ - در چمن تا قد آن سرو روانست روان

در چمن تا قد آن سرو روانست روان
خونم از دیده غمدیده روانست روان ۱

گرچه آید سوی ما هم به نثار قدمش
پیش او جان و تن و روح روانست روان ۲

گر دل و جان و تن و روح نباشد درخور
نقد این جمله بگوئیم روانست روان ۳

زندگی بی تو نخواهیم که این جان عزیز
در تنم بی رخ تو بار گرانست گران ۴

بودم اندیشه که او ترک جفا خواهد کرد
آن جفاپیشه چو دیدیم همانست همان ۵

میل او جمله سوی ما به جفا بود و ستم
گرچه کردیم وفا باز برآنست بر آن ۶

میل ما گرچه نداری نکنم قطع طمع
زآنکه در باغ جهان سرو چمانست چمان ۷

غایب از چشم من دلشده زنهار مشو
که تو جانی و جهان زنده به جانست به جان ۸

دل و جان دادم و مهرت بخریدم آخر
سر به سر سود من خسته زیانست زیان ۹

گرچه از کار جهان چشم وفا نتوان داشت
در جهان یار وفادار جهانست جهان ۱۰