شماره ۱۱۱۳ - در بادیه هجر تو سرگشته چو گوییم

در بادیه هجر تو سرگشته چو گوییم
ما شرح جفاهای تو ای دوست چه گوییم ۱

بر باد صبا گرچه بدادی تو وفایم
ساکن شده بر خاک درت بر سر کوییم ۲

بر دل غم هجران توأم کوه گرانست
بر روی چو خورشید تو آشفته چو موییم ۳

دم بی تو نیارم زدن ای دیده و هردم
از آب دو دیده به غمت روی بشوییم ۴

گفتم که چو شانه مگرت دست ببوسم
فریاد که در عشق تو چون سنگ و سبوییم ۵

تا چند زنی تیغ جفا بر من مسکین
آخر نه گیاهیم که هر لحظه بروییم ۶

بر جان و جهان گر صد از این بیش کنی جور
با مدّعیان شرح جفای تو نگوییم ۷