شماره ۱۰۶۳ - شدم به طرف گلستان که تا گلی چینم

شدم به طرف گلستان که تا گلی چینم
ز سرو قامت دلدار درد برچینم ۱

دلم ببرد و به رخسار خویش پرچین کرد
نهاد سلسله بر ما ز زلف پرچینم ۲

به گرد باغ بسی طوف می کنم باری
گلی به رنگ تو در بوستان نمی چینم ۳

حکایت بت چینی همی شنیدم گوش
نظر ز دیده بیفتاد بر بت چینم ۴

تو رخ به رخ نه و از شاه مات ایمن باش
که من به دولت وصل تو عرصه برچینم ۵

به چین زلف جهانی تو کرده ای پرچین
که از خطای دو چشمت همیشه پرچینم ۶

همیشه خال رخ دوست در خیالم بود
که گر به دست دل افتد چو دانه برچینم ۷