شماره ۱۰۲۶ - من تو را یار خویش می دانم

من تو را یار خویش می دانم
همچو مرهم به ریش می دانم ۱

چون نداری عنایتی سوی ما
این هم از بخت خویش می دانم ۲

بی رخت گل ز خار نشناسم
بی لبت نوش نیش می دانم ۳

از جفا کم نمی کنی چکنم
من وفا از تو بیش می دانم ۴

گرچه بیگانگی کنی با ما
من تو را به ز خویش می دانم ۵

هرچه دشمن مرا ز پس گوید
فعل او را ز پیش می دانم ۶

مذهب عشق ما دگر چیزست
من جهان را ز کیش می دانم ۷