شماره ۹۶۰ - من به لطفت امید می دارم

من به لطفت امید می دارم
مگر از غم کنی سبکبارم ۱

چون ندارم بجز تو کس به جهان
ضایع از لطف خویش مگذارم ۲

ماه من جلوه داد در چشمم
اوست یا خود خیال پندارم ۳

دل به جان آمد ای مسلمانان
از جفای بت ستمکارم ۴

من به امّید روی چون خورشید
شب همه تا به صبح بیدارم ۵

از چه میلی ندارد او سوی ما
تخم مهرش میان جان کارم ۶

من ندارم تمتّعی ز وصال
تا نگویی که من جهان دارم ۷