غزل ۳۸۲ - دلم دردی که دارد با که گوید

دلم دردی که دارد با که گوید
گنه خود کرد تاوان از که جوید ۱

دریغا نیست همدردی موافق
که بر بخت بدم خوش خوش بموید ۲

مرا گفتی که ترک ما بگفتی
به ترک زندگانی کس بگوید ۳

کسی کز خوان وصلت سیر نبود
چرا باید که دست از تو بشوید ۴

ز صد بارو دلم روی تو بیند
ز صد فرسنگ بوی تو ببوید ۵

گل وصلت فراموشم نگردد
وگر خار از سر گورم بروید ۶

غم درد دل عطار امروز
چه فرمایی بگوید یا نگوید ۷