غزل ۳۷۴ - واقعهٔ عشق را نیست نشانی پدید

واقعهٔ عشق را نیست نشانی پدید
واقعه‌ای مشکل است بسته دری بی کلید ۱

تا تو تویی عاشقی از تو نیاید درست
خویش بباید فروخت عشق بباید خرید ۲

پی نبری ذره‌ای زانچه طلب می‌کنی
تا نشوی ذره‌وار زانچه تویی ناپدید ۳

واقعه‌ای بایدت تا بتوانی شنید
حوصله‌ای بایدت تا بتوانی چشید ۴

تا بنبینی جمال عشق نگیرد کمال
تا شنوی حسب حال راست بباید شنید ۵

کار کن ار عاشقی بار کش ار مفلسی
زانکه بدین سرسری یار نگردد پدید ۶

سوخته شو تا مگر در تو فتد آتشی
کاتش او چون بجست سوخته را بر گزید ۷

درد نگر رنج بین کانچه همی جسته‌ام
راست که بنمود روی عمر به پایان رسید ۸

راست که سلطان عشق خیمه برون زد ز جان
یار در اندر شکست عقل دم اندر کشید ۹

هر تر و خشکم که بود پاک به یکدم بسوخت
پرده ز رخ برگرفت پردهٔ ما بر درید ۱۰

ای دل غافل مخسب خیز که معشوق ما
در بر آن عاشقان پیش ز ما آرمید ۱۱

تا دل عطار گشت بلبل بستان درد
هر دمش از عشق یار تازه گلی بشکفید ۱۲