این متن شعری است که در آن شاعر از مشکلات و سختی‌های زندگی سخن می‌گوید و از خداوند می‌خواهد که گره‌های کارش را بگشاید. او بر اهمیت توکل به خدا و دوری از ناامیدی تأکید دارد و بیان می‌کند که تنها راه حل مشکلات، لطف و رحمت الهی است. همچنین، شاعر به صبر در برابر مصائب و دعا برای گشایش امور اشاره می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق معنوی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعاره‌های موجود در متن، فهم آن را برای سنین پایین دشوار می‌کند. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با مضامین امید، صبر و توکل به خدا ارتباط برقرار کنند.
شماره ۷۰۷ - عاقبت کار فروبسته خدا بگشاید
در فتحی به من از روی صفا بگشاید ۱
بیش از این غم مخور ای دل که ز لطفش روزی
گره از کار فروبسته ما بگشاید ۲
التجا بر در مخلوق نشاید بردن
که در دولت و اقبال خدا بگشاید ۳
دردم از حد شد و جز لطف خدا نیست دوا
بو که آن درد هم از پیش دوا بگشاید ۴
تو گشا بار خدایا در فتحی بر من
که اگر تو نگشایی ز کجا بگشاید ۵
در شب محنت هجران و پریشانی حال
صبر باید دل بیچاره که تا بگشاید ۶
ای جهان پای به بند ستمت چرخ ببست
هم دعا کن که به تأثیر دعا بگشاید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
