غزل ۳۵۴ - هر که را دانهٔ نار تو به دندان آید

هر که را دانهٔ نار تو به دندان آید
هر دم از چشمهٔ خضرش مدد جان آید ۱

کو سکندر که لب چشمهٔ حیوان دیدم
تا به عهد تو سوی چشمهٔ حیوان آید ۲

عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را
پیش لعل لب تو از بن دندان آید ۳

هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی
حال او چون سر زلف تو پریشان آید ۴

وانکه بر طرهٔ زیر و زبرت دست گشاد
از پس و پیش برو ناوک مژگان آید ۵

چون سر زلف تو از مشک شود چوگان ساز
همچو گویی سر مردانش به چوگان آید ۶

سر مردان جهان در سر چوگان تو شد
مرد کو در ره عشقت که به میدان آید ۷

در ره عشق تو سرگشته بماندیم و هنوز
نیست امید که این راه به پایان آید ۸

ماند عطار کنون چشم به ره گوش به در
تا ز نزدیک تو ای ماه چه فرمان آید ۹