این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و تأثیرات عمیق عشق را بر روح و روان انسان توصیف میکند. شاعر از مفاهیمی مانند چشمهٔ حیات، عقل سرکش، و سرگشتگی در راه عشق استفاده میکند تا احساسات خود را بیان کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد.
غزل ۳۵۴ - هر که را دانهٔ نار تو به دندان آید
هر دم از چشمهٔ خضرش مدد جان آید ۱
کو سکندر که لب چشمهٔ حیوان دیدم
تا به عهد تو سوی چشمهٔ حیوان آید ۲
عقل سرکش چو ببیند لب و دندان تو را
پیش لعل لب تو از بن دندان آید ۳
هر که در حال شد از زلف پریشانت دمی
حال او چون سر زلف تو پریشان آید ۴
وانکه بر طرهٔ زیر و زبرت دست گشاد
از پس و پیش برو ناوک مژگان آید ۵
چون سر زلف تو از مشک شود چوگان ساز
همچو گویی سر مردانش به چوگان آید ۶
سر مردان جهان در سر چوگان تو شد
مرد کو در ره عشقت که به میدان آید ۷
در ره عشق تو سرگشته بماندیم و هنوز
نیست امید که این راه به پایان آید ۸
ماند عطار کنون چشم به ره گوش به در
تا ز نزدیک تو ای ماه چه فرمان آید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.