شماره ۶۱۰ - گِل ما را ز ازل با غم تو بسرشتند

گِل ما را ز ازل با غم تو بسرشتند
قصه ی عشق تو را بر سر ما بنوشتند ۱

گرچه داری تو فراغت ز من ای جان گویی
تخم مهر تو مرا در دل و در جان کشتند ۲

آه از آن مردمک چشم که بس خون ریزست
که به تیغ ستم غمزه جهانی کشتند ۳

گرچه مشّاطه ی حسنش به نگار آمده بود
لیک دستانش به خون دل ما می شستند ۴

عاشقان سر زلف تو به بوی تو هنوز
از غمت بی سر پا گرد جهان درگشتند ۵

جامه ی وصل تو خیاط خیالم می دوخت
دل و جان رشته به انگشت وفا می رشتند ۶

یک زمان بر لب کشت آی و مخور غم به جهان
که بسا ماه رخ و سرو قد اکنون خشتند ۷