شماره ۵۸۶ - چون روز عمر من به فراق تو شام شد

چون روز عمر من به فراق تو شام شد
در آرزوی روی تو عمرم تمام شد ۱

خون دلم چو بر تو حلالست دلبرا
آخر چرا وصال تو بر ما حرام شد ۲

رحمی به حال زار من خسته دل بکن
کز دست رفت و در پی ماه تمام شد ۳

دیگ هوای زلف تو می پخت در دماغ
مسکین دلم که در سر سودای خام شد ۴

مرغ دلم که کرد به کوی غمت هوا
شست دو زلف یار بدید و به دام شد ۵

زین پیش طبع توسن ما بود بدلگام
واکنون به زخم قمچی ایام رام شد ۶

هرچند در فراق تو حالم خراب بود
با وصل دوست کار جهان با نظام شد ۷