شماره ۵۸۲ - رمید دل ز من خسته پیش دلبر شد

رمید دل ز من خسته پیش دلبر شد
دماغ جان ز سر زلف او معطّر شد ۱

چو روی آن بت رعنا بدید از سر شوق
ز جان غلام رخ یار ماه پیکر شد ۲

اگرچه زلف سیاهت به شب رهش گم کرد
به بوی عنبر ساراش باز رهبر شد ۳

به یاد دوش کشیدم به خواب طرّه یار
دو دستم از سر زلفین او معنبر شد ۴

درآمد از درم آن ماه روی سیم اندام
ز روش کلبه احزان ما منوّر شد ۵

اگرچه کرّه بی باک چرخ، توسن بود
به تازیانه وصلش دگر مسخّر شد ۶

وصال دوست به زاری زار می جستم
هزار شکر که آن دولتم میسّر شد ۷

چو روی تو نبود نقش در جهان باری
به کارگاه خیالم چنین مصوّر شد ۸

چرا تو دست برآورده ای به غارت دل
مگر به دور جمالت جهان مسخّر شد ۹