غزل ۳۴۳ - ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود
وی آتش عشق تو دلم سوخته چون عود ۱

چه باک اگرم عقل و دل و جان بنماند
گو هیچ ممان زانکه تویی زین همه مقصود ۲

در عشق تو جانم که وجود و عدمش نیست
دانی تو که چون است نه معدوم و نه موجود ۳

هر آدمیی را که کفی خاک سیاه است
بی واسطه دادی تو وجودی ز سر جود ۴

چون ژنده قبایی است که آن خاص ایاز است
تا چند کند سرکشی از خلعت محمود ۵

مردانه در این راه درآ ای دل غافل
کز عشق نه مقبول بود مرد نه مردود ۶

چون خضر برون آی ازین سد نهادت
تا باز گشایند تو را این ره مسدود ۷

هرچیز که در هر دو جهان بستهٔ آنی
آن است تورا در دو جهان مونس و معبود ۸

عطار اگر سایه صفت گم شود از خود
خورشید بقا تابدش از طالع مسعود ۹