شماره ۵۰۷ - آن غمزه فتّانت از خواب چو برخیزد

آن غمزه فتّانت از خواب چو برخیزد
دانم که ز هر گوشه صد فتنه برانگیزد ۱

بر خاک درش دایم چون معتکفیم از جان
آخر ز چه رو جانان خون دل ما ریزد ۲

بر خاک من مسکین چون درگذری ای دوست
گردیم چو برخیزد در دامنش آویزد ۳

جان گم شده از دستم بر خاک سر کویش
دل خاک سر هر کو بی فایده می بیزد ۴

چون نیست تو را میلی با غم زدگان چتوان
بیچاره دل محزون با بخت چه بستیزد ۵

آن سلسله ی مشکین بر پای دل ما نه
کز زلف چو زنجیرت دیوانه نپرهیزد ۶

آن کس که غم عشقت از جان و جهان جوید
از تیغ نیندیشد وز تیر نه بگریزد ۷