شماره ۵۰۰ - مرغ جان من دلخسته هوا می گیرد

مرغ جان من دلخسته هوا می گیرد
بوی زلف تو هم از باد صبا می گیرد ۱

ماه و خورشید جهان را به یقین می دانم
کز رخ روشن تو نور و ضیا می گیرد ۲

طوبی و نارون اندر چمن باغ بهشت
از قد و قامت تو نشو و نما می گیرد ۳

ای طبیب دل پردرد نگویی با من
کز من خسته ملال تو چرا می گیرد ۴

آه من گر همه آتش شود ای جان جهان
آب حیوان منی در تو کجا می گیرد ۵

بازِ مهر من مهجور کبوتر بچه ای
در هوای شب وصلت به بلا می گیرد ۶

گفته بودم ز جفایت بنهم سر به جهان
دامن مهر تو ای دوست وفا می گیرد ۷