شماره ۴۱۸ - ز قدّت چون خجل شد سرو آزاد

ز قدّت چون خجل شد سرو آزاد
مکن بر بی دلان زین بیش بیداد ۱

سوی ما یک نظر فرما ز رحمت
که تا گردد جهانی از تو دلشاد ۲

به فریاد دل مسکین من رس
که جانم آمد از دستت به فریاد ۳

دل و جان و جوانی در غم تو
نگارینا بدادم جمله بر باد ۴

دل بیچاره ی ما از هوایت
به دام زلف شبرنگت درافتاد ۵

چه گویم مادر ایام گویی
به عشق آن پری زاده مرا زاد ۶

ز جانت بنده گشتم رایگانی
مکن بر ما ستم ای سرو آزاد ۷

بده کام دلم یک روز ور نی
زنم از دست جورت در جهان داد ۸

گرش خون من مسکین مرادست
جهان و جان فدای جان او باد ۹