شماره ۴۱۵ - دل رفت و باز با سر زلفش قرار داد

دل رفت و باز با سر زلفش قرار داد
جان ستم کشم به سر زلف یار داد ۱

دستم نگار کرد به خون دو دیده باز
تا اختیار خویش به دست نگار داد ۲

بیخ محبّتش که نشاندم به باغ جان
پروردمش به خون دل آنگه چه بار داد ۳

در فصل نوبهار چمن گل برآورد
ما را به جای گل فلک سفله خار داد ۴

چرخ و فلک نگشت به کام دلم دمی
گویی کسی به خون منش زینهار داد ۵

دادم نداد و دست به بیداد برگشاد
تا کی زنم ز دست غم دوستدار داد ۶

آن دلپذیر از سر مهر و وفای ما
رفت و مرا به دست غم روزگار داد ۷

بردی دلم به چشم و شکستیش همچو زلف
با من وفا و عهد تو زین سان قرار داد ۸

رفتم به پای سرو که تا سر نهم به پاش
از من ستد روان و به دست چنار داد ۹

از بامداد باد صبا رنگ و بوی گل
بستد به دست لطف و بدان گلعذار داد ۱۰