غزل ۳۲۶ - هر که را با لب تو پیمان بود

هر که را با لب تو پیمان بود
اجل او از آب حیوان بود ۱

هر که روی چو آفتاب تو دید
همچو من تا که بود حیران بود ۲

در نکویی پسندهٔ جایی
که نکوتر از آن بنتوان بود ۳

چون بدیدم لب جگر رنگت
نمکی داشت و شکرافشان بود ۴

یک شکر آرزوم کرد الحق
لیک بیمم ز تیر مژگان بود ۵

بی رخت بر رخم نوشت به خون
دیده هر راز دل که پنهان بود ۶

خواستم تا نفس زنم بی تو
نزدم زانکه آن نفس جان بود ۷

جان من گر بود وگر نبود
کی مرا در جهان غم آن بود ۸

لیک جان زان سبب ندادم من
که نه در خورد چون تو جانان بود ۹

جان بدادم چو روی تو دیدم
زانکه جان دادن من آسان بود ۱۰

جان عطار تا که بود از تو
هستی و نیستیش یکسان بود ۱۱