شماره ۳۵۵ - راست گویم مُرْوَت از عالم برفت

راست گویم مُرْوَت از عالم برفت
شرم از چشم بنی آدم برفت ۱

هم کم و بیشی وفا در خلق بود
آن نشد بیش این زمان و کم برفت ۲

همدمم غم بود اندر هجر تو
شکر کز وصل توام همدم برفت ۳

ای بسا دردی که بودم از غمت
یافتم وصل ترا دردم برفت ۴

آمد امّا پیش ما ننشست دوست
پرسشی فرمود و هم دردم برفت ۵

از فراقش باز بر خاکم نشاند
در غمش از دیده ی ما دم برفت ۶

آفتاب روز وصلش باز شد
بار دیگر از جهان شبنم برفت ۷