شماره ۳۴۵ - دیدی که آن نگار سرو برگ ما نداشت

دیدی که آن نگار سرو برگ ما نداشت
دل بستد از فلان و به دست غمش گذاشت ۱

آن بس نبود کاو بستد دل ز دست ما
وآنگاه شحنه ای ز جفا بر دلم گماشت ۲

گفتم مگر که ریش مرا مرهمی بود
مسکین دل ضعیف بر او این طمع نداشت ۳

کاو ریش اندرون مرا این نمک زند
یارب چه بود فکرش و با ما سرچه داشت ۴

یک دم وفا نکرد به قولش چو دوستان
تخم جفا به وادی خاطر چرا بکاشت ۵

راه وفا نگیرد و دایم جفا کند
ما را بر او نبود بر این گونه چشم داشت ۶

چشم جهان گشاده به راه امید اوست
از نیمروز تا به شب از صبح تا به چاشت ۷