شماره ۳۴۱ - ماه رویا مه رویت چه جهان آرائیست

ماه رویا مه رویت چه جهان آرائیست
در چمن قامت سرو تو چه بی همتاییست ۱

هوس زلف سیاه تو همی پخت دلم
عقل گفتا بپز این دیگ که خوش سوداییست ۲

در غم حسرت دیدار تو ای جان و جهان
نیک در دیده ی ما بین که چه خون پیماییست ۳

ای بلا دیده دل من تو نمی دانستی
که بلای غم عشق تو هم از بالاییست ۴

افعی زلف تو چون بخت بدم شوریدست
جادوی چشم تو بنگر که چه مارافساییست ۵

گر خرامی به گلستان دل و دیده ی ما
بنشین سرو روان گرچه محقّر جاییست ۶

دل من رای بدان زد که تو را گیرد دوست
مگذر ای دوست از این رای که بس خوش راییست ۷

هیچ دانی ز سر لطف که درگاه سخن
طوطی لعل لبان تو چه شکّرخاییست ۸

من سرگشته از این بیش ندانم ز غمت
که ز شور سر زلفت به جهان غوغاییست ۹