غزل ۳۲۰ - شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

شبی کز زلف تو عالم چو شب بود
سر مویی نه طالب نه طلب بود ۱

جهانی بود در عین عدم غرق
نه اسم حزن و نه اسم طرب بود ۲

چنان در هیچ پنهان بود عالم
که نه زین نام و نه زان یک لقب بود ۳

بتافت از زلف آن روی چو خورشید
که گفت آن جایگه هرگز که شب بود ۴

نگارستان رویت جلوه‌ای کرد
جهان گفتی که دایم بر عجب بود ۵

همی تا لعل سیرابت نمودی
جهانی خلق تشنه خشک‌لب بود ۶

بتا تا چشم چون نرگس گشادی
همه آفاق پر شور و شغب بود ۷

همی تا حلقه‌ای در زلف دادی
سر مردان کامل در کنب بود ۸

چو از حد می‌بشد گستاخی خلق
مگر اینجایگه جای ادب بود ۹

خیال نار و نور افتاده در راه
حجاب و کشف جان‌ها زین سبب بود ۱۰

درین وادی دل عطار را هیچ
نه نامی بود هرگز نه نسب بود ۱۱