شماره ۲۱۳ - آن روی نگویند مگر صورت جانست

آن روی نگویند مگر صورت جانست
و آن چشم نگویند مگر قوت روانست ۱

و آن زلف نباشد مگر آن عنبر سار است
و آن لب نتوان گفت که از دیده نهانست ۲

تشبیه به مه روی تو را چون بتوان کرد
و آن قد دلارای مگر سرو روانست ۳

آنی تو سراسر که همه مایه ی لطفی
در جان من این آتش عشق تو از آنست ۴

عمریست که در حسرت یک لحظه وصالت
خون دلم از دیده ی غمدیده روانست ۵

چون ترک غم عشق تو ای دوست بگویم
تا جان بودم در تن و تا سعی و توانست ۶

مشکل همه اینست که آن دلبر بی مهر
با ما به زبانست و دلش با دگرانست ۷

ای دوست چو بوسیدن پایت نتوانم
از دور دعای منت آخر چه زیانست ۸

بوی سر زلفین توأم مایه روحست
لعل لب شیرین توأم قوّت جانست ۹

ای دل غم ایام بگو چند توان خورد
بسیار مخور غصّه که عالم گذرانست ۱۰

نومید نشاید که کنی بنده ی خود را
بر لطف تو امّید مرا هر دو جهانست ۱۱