شماره ۲۰۷ - گفتم به چمن قامت آن سرو روانست

گفتم به چمن قامت آن سرو روانست
گفتا که روانش نتوان گفت که جانست ۱

زنهار مپندار که در شدّت هجران
یک لحظه مرا بی رخ تو صبر و توانست ۲

خاک من دلداده به باد غم او شد
کاتش به دل ما ز لب دوست نهانست ۳

سرتاسر عالم همه اینست چو دیدم
وآن شوخ جفا جوی همانست همانست ۴

تیر غم هجرش بگذشت از سپر جان
در عهد بسی سُست ولی سخت کمانست ۵

گشتیم گدای سر کویش به حقیقت
زان روی که او پادشه هر دو جهانست ۶

ما جان به غم عشق سپردیم ولیکن
جانا چه توان کرد دلت با دگرانست ۷