شماره ۱۸۲ - صبا با یار ما گو کایت چه ننگست

صبا با یار ما گو کایت چه ننگست
چرا بی موجبی با ما به جنگست ۱

ببردی نام و ننگم ای دل و دین
دل ما را چه جای نام و ننگست ۲

به خاک ره نشستم و آن عجب نیست
چو ما را پیش تو این آب و رنگست ۳

چرا باری ز وصلت ای دلارام
چو میم آن دهن روزیم تنگست ۴

بُدم آهوی وحشی گشتمش رام
چه چاره چون که خویش چون پلنگست ۵

مرا چون آبگینه دل پر از مهر
تو را دل خود چرا پولاد و سنگست ۶

مسلمانان مرا بر دل بدانید
بسی بار جهان زان شوخ و شنگست ۷

مرا دل یک بود دلدار یک بس
چرا آن نازنین با ما دورنگست ۸

چو عودم بر سر آتش نهادی
مرا باد از هوا داری به چنگست ۹