شماره ۱۷۰ - از زلف خودم بویی بر دست صبا بفرست

از زلف خودم بویی بر دست صبا بفرست
کشتی به جفا ما را بویی ز وفا بفرست ۱

چون روز و شبم ساکن در کوی غمت جانا
از کوی وصال خود هم بخش گدا بفرست ۲

جانا چو زکات حسن بر مستحقست واجب
من مستحقم باری بی روی و ریا بفرست ۳

گفتم به وصال خود دریاب دمی ما را
گفتا که جهان و جان زودم به نوا بفرست ۴

رنجور غم عشقم هستی تو طبیب دل
در درد گرفتارم دریاب و دوا بفرست ۵

چون خیل خیال تو آورد شبیخونی
بردند به یغما جان از وصل صفا بفرست ۶

گفتا به جهان ما را سودای کسی در سر
چون نیست برو عاشق از دور دعا بفرست ۷

گفتم اگرم باشد رخصت که دهم جان را
در پای تو گفتا نه بنشین تو ثنا بفرست ۸

ای دل هوس وصلش داری نشود ممکن
مرغ دل سرگردان از روی هوا بفرست ۹