شماره ۱۳۱ - آن سروناز بین که چه خوش راست قامتست

آن سروناز بین که چه خوش راست قامتست
چون بگذرد به باغ ز قدّش قیامتست ۱

هرکس که صبحدم نظری کرد بر قدش
تحقیق شد که عاقبتش بر سلامتست ۲

چون بگذری به ناز به بستان سرای دل
سرو از میان جان به چمن در قیامتست ۳

عمریست تا که این دل مسکین مستمند
از شدّت فراق تو اندر ملامتست ۴

بردی تو از برم دل و دادی به دست هجر
مسکین دلم ز غصّه ی تو در ندامتست ۵

مرغ دلم مقید زلف تو شد ز جان
نیکش نگاه دار کنون چون بدامتست ۶

پیوسته دل به صبح رخ تو چو ابرویت
در بند طرّه ی سر زلف چو دامتست ۷

ای ماه مهربان که به بام ایستاده ای
خورشید خاوری ز دل و جان غلامتست ۸

با کس وفا نکرد جهان خوش برآ، دمی
خوش بگذران تو عمر، جهان چون به کامتست ۹