شماره ۹۶ - ز هوای سر زلف تو دلم پر سوداست

ز هوای سر زلف تو دلم پر سوداست
وز خیال رخ تو دیده ی جان خون پیماست ۱

هوس وصل تو دارد دل سرگشته ی من
سر در این سر شود ای دوست که اندیشه ی ماست ۲

زلفت از باد هوا زود پریشان گردد
سر سبک دارد از آن روی چنین بی سر و پاست ۳

خار هجر تو دل خسته ی ما بخراشید
گل روی تو نبینیم، چنین ظلم رواست ۴

همچو رخسار تو نشکفت گلی در بستان
در چمن چون قد زیبات کجا سروی خاست ۵

ور بود نیز نه چون قامت رعنات بود
من بگویم سخنی چون قد و بالای تو راست ۶

نسبت روی تو با ماه چنین می کردم
نیک دیدیم نگارا ز کجا تا به کجاست ۷

نظرم بر مه و خورشید نیفتاد دگر
تا سواد رخت از دیده ی غمدیده جداست ۸

خواری و جور و جفا بر من مسکین تا چند
مکن ای جان عزیزم مکن این عین خطاست ۹

من مسکین دو جهان در سر و کارت کردم
آخر این جور و جفا بر من بیچاره چراست ۱۰